Leksikon radija i televizije

Natrag

stereoskopska televizija

(skr. 3D TV), tehnologija prikaza koja omogućuje gledatelju percepciju trodimenzionalne slike na ekranu televizora. Osnovni princip sastoji se u prikazu dviju međusobno pomaknutih slika (offset) na ekranu, koje se posebno filtriraju za lijevo i desno oko. Ekran se osvježava dovoljno brzo da oba oka dobiju dovoljan broj informacija za fluidan prikaz slike čiji elementi mogu izlaziti iz ekrana. Za prikaz trodimenzionalne slike na televizoru najčešće se koriste dva osnovna načina: aktivni i pasivni, a oba omogućuju normalan prikaz klasičnoga 2D programa, filmova i igara, koji se ostvaruju uz pomoć specijalnih naočala. Za aktivni prikaz slike koriste se naočale s infracrvenom ili Bluetooth vezom, koje umjesto staklenih leća imaju dva LCD ekrana koji u sinkronizaciji s prikazom slike na ekranu naizmjenično blokiraju sliku za jedno, potom za drugo oko. Za pasivni (polarizacijski) pak prikaz koriste se naočale koje filtriraju sliku za svako oko na principu polarizacije. Te su naočale iznimno lagane i jednostavno konstruirane, pa su cijenom daleko povoljnije od aktivnih modela. Kod prikaza 3D slike polarizacijska tehnologija rezultira mnogo mirnijom slikom bez titranja svjetlijih regija, što je karakteristično za aktivni 3D. Njihov nedostatak je taj što svako oko vidi pola vertikalne rezolucije, tj. umjesto 1920 piksela u 1080 linija stvarno vidi 1920 piksela u 540 linija. Postoji i posebna autostereoskopska 3D tehnologija (televizori s oznakom Full 3D) koja ne koristi naočale za postizanje 3D efekta, nego je ispred ekrana postavljena maska ili leća koja se brine za slanje odgovarajuće slike svakomu oku. Ta tehnologija ima i neka ograničenja, posebno s kutom prikaza. Televizori s oznakom 3D-Ready rabe neku od navedenih tehnika za prikaz trodimenzionalne slike uz upotrebu naočala te imaju minimalnu frekvenciju osvježavanja od 120 Hz. Proizvodnja 3D sadržaja zahtijeva posebne metode i uređaje.

Preuzmi tiskano izdanje

PDF, 25 MB

Tiskano izdanje leksikona